Forum ŚFiNiA Strona Główna ŚFiNiA
ŚFiNiA - Światopoglądowe, Filozoficzne, Naukowe i Artystyczne forum - bez cenzury, regulamin promuje racjonalną i rzeczową dyskusję i ułatwia ucinanie demagogii. Forum założone przez Wuja Zbója.
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   GalerieGalerie   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

Negocjacje z własnymi pragnieniami, oczekiwaniami, wiarami

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum ŚFiNiA Strona Główna -> Nauki społeczne
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Michał Dyszyński
Bloger na Kretowisku



Dołączył: 04 Gru 2005
Posty: 24434
Przeczytał: 48 tematów

Skąd: Warszawa
Płeć: Mężczyzna

PostWysłany: Sob 12:32, 02 Lip 2022    Temat postu: Negocjacje z własnymi pragnieniami, oczekiwaniami, wiarami

To, że większość ludzi racjonalizuje, czyli w zakłamany sposób traktuje rzeczywistość, gdy ta odbiega znacząco od szczególnie istotnych pragnień i oczekiwań danej osoby, nie jest tajemnicą. Jako tako uczciwa osoba chyba (każda) jest w stanie podąć przykłady, gdy upierała się przy jakiejś naciąganej wersji rzeczywistości, w sytuacji gdy jednak większość faktów świadczyło przeciw temu, a ostatecznie rzeczywiście okazało się, że postawiła ona na błędną opcję. Czy jednak sprawa jest zawsze taka oczywista?

Nasza skłonność do upartego trzymania się jakichś tam koncepcji, założeń, często wbrew wielu przesłankom mogłaby być oceniona jako pewny błąd tylko wtedy, gdybyśmy znali absolutną postać rzeczywistości. Czasem tak jest, że rzeczywiście ktoś upiera się przy wypieraniu jawnych, dostępnych do sprawdzenia faktów. Ale w bardziej miękkich przypadkach, gdy faktów się nie zakłamuje, a jedynie silnie naciąga ich interpretacje, nie ma absolutnego argumentu, iż ktoś racjonalizuje sobie świat w sposób pozbawiony sensu. Bo jeśli jest - nawet niewielkie, ale jednak - jakieś prawdopodobieństwo, że ów ktoś ma rację, to może dobrze, iż nie daje sobie wybić z głowy danego przekonania.

Historia zna wiele przypadków sytuacji, gdy to jedna konkretna osoba, upierająca się przy swoim miała rację, a "racjonalne" otoczenie, które sugerowało coś innego, okazywało się błądzić. Dopóki nie mamy dostępu do absolutu, dopóty niejedno racjonalizowanie rzeczywistości można uznać za nie całkowicie wadliwą postawę.

Ale chyba jednak NAJCZĘŚCIEJ tak jest, że racjonalizacje są po prostu wewnętrznymi kłamstwami, które ostatecznie przyniosą tylko szkodę osobie, która się nimi posługuje. Będą wyjątki od tej reguły, ale właśnie jako wyjątki należy je traktować.

Chcę postawić pytanie: jak to jest, że w ogóle udaje nam się być zakłamanym?
A może to nie zakłamanie, tylko świadoma, a do tego racjonalna strategia?...
Myślę sobie nieraz o sytuacji Rosjanina, który jest poddany naciskowi propagandy putinowskiej. Ta propaganda rysuje przed odbiorcą obrazy typu:
- jesteś mieszkańcem wielkiego, wspaniałego kraju, dzięki (domyślnie) temu ty jesteś ważny!
- twój kraj powinien być zatem doceniony, bo inaczej byłoby to nieadekwatne do jego wielkości!
- jeśli nawet cierpisz jakieś niedostatki, to jesteś częścią wyjątkowej wspólnoty, ona tworzy twoją wartość, będziesz z tą wspólnotą wielki, niezależnie od tego, jak bardzo jesteś niedoceniony w życiu!
- spełnienie osobiste jest w tym kraju, w jakim się urodziłeś, równoważne z uznaniem swojej roli w w tej wspaniałej wspólnocie, którą zarządza wielki wódz. A ten wódz doprowadzi ostatecznie ową wspólnotę do tryumfu, który też spłynie na ciebie!
- nie buntuj się przeciw wojnie, poprzyj ją! Przecież i tak nic nie jesteś w stanie zmienić, a przynajmniej poczujesz się dowartościowany, spełniony, nie gnębiony rozdźwiękiem wartości, czy wyrzutami sumienia, że nie wystarczająco działasz w imię dobra! Poddaj się i bądź uspokojony!
itd. itp.
Z drugiej strony taki Rosjanin ma świadomość, iż niewiele może swoim buntem, że aparat przemocy ze strony władzy jest niemal wszechwładny. I tak jego bunt nic nie da. Zatem jeśli przynajmniej nie będzie musiał dźwigać tego rozdźwięku pomiędzy własną oceną świata, a tym, co wciska mu propaganda, to będzie miał większy komfort psychiczny...
Rachunek zysków i strat i jest prosty: skoro i tak jestem za słaby, aby coś zmienić, to może powinienem się dostosować i uwierzyć w to, co mi mówią. Bo to może i rzeczywiście fajnie jest czuć się członkiem takiego wspaniałego narodu, to uskrzydla emocjonalnie, daje poczucie wartości. Po co więcej kombinować?...

Dlaczego właściwie mielibyśmy bronić swojej myślowej niezależności, skoro to owocuje głównie stresem, a i tak do niczego nie jest w stanie naprawić, z uwagi na naszą słabość wobec przemożnej rzeczywistości?...

Myślę, że ten schemat negocjacyjny z własnymi emocjami i myślami, który tutaj przedstawiłem dla myśli jakiegoś mojego hipotetycznego Rosjanina ulegającego propagandzie jest w istocie dość uniwersalny. Te negocjacje, w których uczestniczą nasze lęki, pragnienie dowartościowania, chęć pozbycia się dyskomfortu emocjonalnego, brak pewności i niewiedza na temat rzeczywistości, instynkty stadne (skłonność do ulegania przewodnikowi stada, autorytetom) ostatecznie składają się na układankę mentalną, w której prawie nic nie jest oczywiste, mamy szerokie pole manewru, w swoich wyborach. I możemy sobie niby racjonalnie ostatecznie usprawiedliwić dowolną opcję, przy której będziemy obstawali. Wszystko to w dużym stopniu niezależnie od - obiektywnie pojętej - uczciwości.
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum ŚFiNiA Strona Główna -> Nauki społeczne Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach

fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Regulamin